Als werkgever ben je pseudo-eindheffing verschuldigd zodra je aan een werknemer in een kalenderjaar een fiscaal loon betaalt dat hoger is dan 150.000 euro. Over het meerdere boven die grens betaal je als werkgever een eindheffing van 22 procent. Deze heffing staat los van de loonbelasting die de werknemer zelf betaalt en komt volledig voor rekening van de werkgever.
De regeling geldt voor alle werkgevers die hoge lonen uitkeren, ongeacht de omvang van het bedrijf. Ze is bedoeld om een extra bijdrage te heffen op beloningen die een bepaalde drempel overschrijden. In de secties hieronder lees je precies welke looncomponenten meetellen, hoe je de berekening uitvoert en wat er gebeurt als je de heffing niet afdraagt.
Welke looncomponenten tellen mee voor pseudo-eindheffing?
Voor de pseudo-eindheffing telt het fiscale loon mee zoals dat in de loonadministratie is opgenomen. Dat is het totaalbedrag waarover loonheffing wordt ingehouden. Hieronder vallen het reguliere salaris, vakantiegeld, bonussen, winstuitkeringen en vaste onkostenvergoedingen die niet zijn vrijgesteld. Ook de bijtelling voor een auto van de zaak telt mee als looncomponent.
Componenten die buiten de loonheffing vallen, tellen in principe niet mee. Denk aan nettovergoedingen die onder de werkkostenregeling als eindheffingsloon zijn aangewezen. Die worden apart belast via de werkgever en tellen niet mee bij het fiscale loon van de individuele werknemer. Het is dus van belang om in de loonadministratie een helder onderscheid te maken tussen wat als individueel loon wordt aangemerkt en wat als eindheffingsloon buiten de persoonlijke sfeer valt.
Aandelenopties en andere vormen van variabele beloning worden meegeteld op het moment dat ze fiscaal genoten worden, dus doorgaans bij uitoefening of uitkering. Dat kan in de praktijk betekenen dat een werknemer in één jaar een relatief hoog fiscaal loon heeft door de uitoefening van opties, waardoor de grens van 150.000 euro wordt overschreden. Het is verstandig om dit soort momenten vooraf te signaleren in de salarisadministratie.
Wanneer overschrijdt loon de grens voor pseudo-eindheffing?
Het loon overschrijdt de grens voor pseudo-eindheffing op het moment dat het totale fiscale loon van een werknemer in een kalenderjaar meer bedraagt dan 150.000 euro. Dit bedrag is de drempel die in de wet is vastgelegd. De heffing van 22 procent geldt uitsluitend over het gedeelte boven deze grens, niet over het volledige loon.
Stel dat een werknemer in 2026 een fiscaal loon heeft van 200.000 euro. De grens ligt op 150.000 euro, dus het meerdere bedraagt 50.000 euro. Over dat bedrag van 50.000 euro betaal je als werkgever 22 procent pseudo-eindheffing, wat neerkomt op 11.000 euro. Het loon tot aan de grens valt buiten de pseudo-eindheffing.
De grens geldt per werknemer en per kalenderjaar. Als een werknemer halverwege het jaar in dienst treedt, telt alleen het loon mee dat in dat jaar bij jou als werkgever is verdiend. Loon dat bij een vorige werkgever is ontvangen, telt in principe niet mee voor jouw berekening, tenzij er sprake is van een gelieerde onderneming of een andere bijzondere situatie.
Hoe bereken je de pseudo-eindheffing als werkgever?
Je berekent de pseudo-eindheffing door het fiscale jaarloon van de werknemer te vergelijken met de drempel van 150.000 euro. Het bedrag dat boven die drempel uitkomt, vermenigvuldig je met het tarief van 22 procent. Dit bedrag geef je aan in de aangifte loonheffingen over het tijdvak waarin het loon is genoten.
De stappen zijn als volgt:
- Stel het totale fiscale jaarloon van de werknemer vast op basis van de loonadministratie.
- Trek de drempel van 150.000 euro af van het vastgestelde jaarloon.
- Bereken 22 procent over het positieve verschil.
- Neem dit bedrag op als pseudo-eindheffing in de aangifte loonheffingen.
- Draag het bedrag af aan de Belastingdienst binnen de gebruikelijke aangiftetermijn.
De pseudo-eindheffing wordt in de aangifte loonheffingen opgenomen als afzonderlijke post. Ze staat dus los van de reguliere loonheffing die je namens de werknemer afdraagt. De heffing komt volledig voor rekening van de werkgever en mag niet worden verhaald op de werknemer. In de boekhouding verwerk je de pseudo-eindheffing als personeelskosten.
Het is raadzaam om gedurende het jaar al bij te houden of een werknemer op koers ligt om de grens te overschrijden. Zo voorkom je dat je aan het einde van het jaar voor een onverwachte belastingaanslag staat. Zeker bij werknemers met variabele beloningscomponenten zoals bonussen of aandelenopties loont het om dit tussentijds te monitoren.
Geldt pseudo-eindheffing ook bij ontslagvergoedingen?
Ja, pseudo-eindheffing kan ook van toepassing zijn bij ontslagvergoedingen. Als een ontslagvergoeding, zoals een transitievergoeding of een andere vertrekpremie, ertoe leidt dat het totale fiscale jaarloon van de werknemer boven de 150.000 euro uitkomt, dan ben je als werkgever over het meerdere pseudo-eindheffing verschuldigd.
Ontslagvergoedingen worden in principe meegeteld als fiscaal loon op het moment dat ze worden uitbetaald. Dat betekent dat zelfs een werknemer met een regulier salaris onder de drempel door een eenmalige ontslagvergoeding boven de grens kan uitkomen. Het totaal van het reguliere loon én de vergoeding bepaalt samen of de heffing van toepassing is.
Er bestaat een aparte variant van de pseudo-eindheffing die specifiek geldt voor excessieve vertrekvergoedingen. Die regeling hanteert een eigen berekeningssystematiek en is van toepassing als de vertrekvergoeding zelf boven een bepaald bedrag uitkomt. Het is verstandig om bij grotere ontslagvergoedingen vooraf te laten doorrekenen of en hoe beide regelingen van toepassing zijn, zodat je niet voor verrassingen komt te staan bij de aangifte.
Wat zijn de gevolgen als je pseudo-eindheffing niet afdraagt?
Als je als werkgever de pseudo-eindheffing niet of te laat afdraagt, kan de Belastingdienst een naheffingsaanslag opleggen. Daarbij rekent de Belastingdienst belastingrente over het niet-betaalde bedrag. Afhankelijk van de omstandigheden kan er ook een verzuimboete of vergrijpboete worden opgelegd.
Een naheffingsaanslag kan worden opgelegd tot vijf jaar na het einde van het betreffende kalenderjaar. De Belastingdienst heeft dus ruim de tijd om een controle uit te voeren en alsnog te heffen. Bij opzet of ernstige nalatigheid kan de termijn zelfs langer zijn. Dit maakt het des te belangrijker om de loonadministratie op orde te houden en tijdig te signaleren wanneer de drempel wordt overschreden.
Naast de financiële gevolgen kan een naheffing ook leiden tot extra administratieve lasten, zoals correspondentie met de Belastingdienst en eventuele bezwaarprocedures. Het is dan ook verstandig om de loonadministratie zo in te richten dat de pseudo-eindheffing automatisch wordt gesignaleerd en meegenomen in de aangifte. Schakel bij twijfel een belastingadviseur of salarisadministrateur in die ervaring heeft met hoge looncomponenten en de bijbehorende heffingen.
Voor bedrijven die naast de loonadministratie ook nadenken over mobiliteitsoplossingen voor hun personeel, biedt zakelijk auto leasen voor het MKB een overzichtelijke manier om de autokosten buiten de privésfeer te houden. Een goed ingericht leasebeleid kan ook invloed hebben op de samenstelling van het fiscale loon, omdat de bijtelling voor een auto van de zaak meetelt als looncomponent bij de berekening van de pseudo-eindheffing.
